Gazet Van Antwerpen

GAZET VAN ANTWERPEN

Inn of Love

Folk en wereldmuziek

De kiem voor ‘Inn of love’ ontstond toen Melike Tarhan, Vlaamse zangeres met Turkse roots, een optreden van saxofonist John Snauwaert bijwoonde. John bracht er met zijn band Turkse traditionals in een heel nieuw arrangement. Melike, die zelf al jaren bezig was met het samenbrengen van Oost en West in haar muziek was gefascineerd. Lees meer »

30/10/2014 – 20:00 cd-voorstelling
Turbinezaal

Melike
Inn of love

De kiem voor ‘Inn of love’ ontstond toen Melike Tarhan, Vlaamse zangeres met Turkse roots, een optreden van saxofonist John Snauwaert bijwoonde. John bracht er met zijn band Turkse traditionals in een heel nieuw arrangement.
Melike, die zelf al jaren bezig was met het samenbrengen van Oost en West in haar muziek was gefascineerd. Er was meteen een artistieke klik en niet veel later was een nieuw muzikaal project geboren. Dankzij de samenwerking met deze bevlogen muzikanten kwam Melike tot een nieuwe fusie van traditionele Oosterse klanken en moderne invloeden.

Het kwartet brengt zowel Turkse traditionals als composities van Halis Erenoglu, Melike Tarhan, John Snauwaert en Hendrik Braeckman. Voor het merendeel zijn dit nummers die nooit eerder werden opgenomen.
Het thema liefde loopt als een rode draad door dit muzikale weefsel van etnische en
moderne Westerse invloeden.

Melike Tarhan (°1978) heeft haar roots in het Turkse Emirdag maar groeide op in België. De Turkse muziek was echter nooit ver weg, en toen ze zichzelf muzikaal begon te ontwikkelen, groeide haar behoefte om zich hier verder in te verdiepen. Uit de diverse invloedsferen die haar vormden, kwamen al twee cds voort: Melike – Macar (Longdistance, Harmonia Mundi) en Tri A Tolia – Zumurrude (Homerecords.be), die internationaal zeer goed werden ontvangen.

Melike wordt begeleid door John Snauwaert (saxofoon, compositie & arrangementen), Hendrik Braeckman (gitaar, compositie & arrangementen) en François Taillefer (percussie).

Bron: UiT inVlaanderen.be

 

Freeks Sienjalement

Cover Inn Of Love

Op het erg productieve Waalse platenlabel Homerecords verscheen zonet “Inn of love”, de tweede CD (na “Macar” uit 2004) van de Gentse Melike Tarhan, zangeres “met een Turks migratieverleden”, zoals dat nu moet worden gezegd, om het stigmatiserende ‘allochtoon’ te laten vergeten. Méér dan beloftevol is het minste dat je van het schijfje kan zeggen.

Ze werkte daarvoor samen met componist/saxofonist John Snauwaert, die met zijn eigen band – los van haar – eerder al op Turkse traditionele volksmuziek geënte muziek speelde. De fusion is bijzonder gelukkig. Als Melike-kwartet (verder nog componist/gitarist Hendrick Braeckman en percussionist François Taillefer) spelen ze zowel Oriëntaalse traditionals als Sufi-liederen naast eigen composities die aanvleien tegen de Wereldmuzek en de hedendaagse, maar wel melodische jazz.

Melike zingt haar werk (en dat van onder andere ook de Turkse dichter Yunus Emre), niet in het Nederlands en dat vervloek je bij herhaald beluisteren, want je wil begrijpen wat ze je op notenbalken te zeggen heeft. Een Engelse vertaling van de woorden in het boekje bij de compact disc geeft slechts gedeeltelijk soelaas. Het hoofdthema blijkt de liefde te zijn van de etnische ballades met actuele Westerse invloeden. Heel eventjes een Flamenco-hintje… Liefde die zich aandient in weemoed, geluk, poëzie… tot en met de verscheurende pijn van het verlies.

Reeds in de eerste nummers van de plaat profileert het kwartet zich in zijn bewust gekozen muzikale optie: sterke zangprestatie naast intelligente arrangementen en meeslepende soli, zoals hun jazz-invloed hen verplicht. In “Bahçede Erik Dali/The Plum Tree/De Pruimelaar”, het openingsnummer laat mede-concipiënt John Snauwaert meteen horen waaraan je je als luisteraar zal kunnen verwachten. Snarenman Hendrick Braeckman moet wachten tot het tweede nummer “Dance with me” om duidelijk te maken welke lijnen hij zijn riffs zal uittekenen. Van “Together” af bekent ook drummer François Taillefer zijn kleur en wordt haar band een hecht, niet meer stuk te krijgen geheel. Melike zelf uit zich hier ook voor het eerst als lyrics-auteur, maar doet dat verder voor nog meer nieuwe nummers.

Melike Inn of Love” is een grafisch mooi gepresenteerde CD geworden, die – als hij voldoende kansen op plugging krijgt – wel eens de verdiende doorbraak zou kunnen brengen voor de getalenteerde bent die hem produceerde.

Freek Neirynck – sienjaleur

Folkcorner Den Appel

Melike Tarhan kreeg Turkse klassieke muziek met de paplepel binnen, werd licentiate Germaanse talen aan de RUGent, en volgde klassieke zang. Ze raakte gefascineerd door Turkse volksmuziek, die ze tot in Berlijn ging bestuderen. Ze legde sindsdien een boeiend parcours af waarin ze het experiment niet schuwde: zo was ze lid van Olla Vogala, werkte ze met Het Muziek LOD (Dick van der Harst), had ze haar eigen formatie Melike, was ze de stem van trio Tri A Tolia (met Osama Abdulrasol en Lode Vercampt) en bij Dirk Brossé, zong ze bij Ex Oriente Lux (Bruno De Groote), presenteerde ze op Klara… en dat is nog maar een kleine selectie. Geen wonder dat ze deze nieuwe uitdaging aanging: de confrontatie met jazz. Het resultaat ‘Inn Of Love’ is een nieuwe parel aan de al rijke kroon. Hendrik Braeckman (gitaar), John Snauwaert (sax) en Francois Taillefer (percussie) zijn de ideale reisgezellen in deze ontdekkingsreis doorheen Turkse traditionele liederen, composities van groepsleden en ‘Black Narcissus’ van jazzcoryfee Joe Henderson.

(Antoine Légat)

Sanatçı Melike Tarhan Yeni CD Albümünü Tanıttı

melike

Belçika’nın sevilen sanatçılarından  Melike Tarhan 30 Ekim 2014 aksamı Gent şehrinde De Centrale’de yeni çıkarmış olduğu “INN OF LOVE” adlı üçüncü CD ‘sinin tanıtım konserini verdi. Yeni CD’si dağıtıma sunulan sanatçının kendine öz tarzıyla şarkılarını birbir söylerken mutluluğu yüzünden okunuyordu.

De Centrale’de konser salonunu dolduranların Türk’ten fazla Flaman sevenlerinin olması gözden kaçmazken, yeni CD’sinin konsepti olan “sevgi” yi görsellik olarakta sahnesinde yansıtmayı başaran Melike Tarhan, kendine öz tarzıyla ve o güzel kadife sesiyle hayranlarını bir kez daha derinden büyüledi. Üç Belcikalı müzisyen Hendrik Braeckman, John Snauwaert ve Francois Taillefer ile birlikte salonu dolduran hayranlarına keyifli anlar yaşattılar.

HABER : ZEHRA ÖZER

BELEMTÜRK HABER KOORDİNATÖRÜ

Goe Vollek !

door Antoine Légat

De tijd dat cross-overs voorzichtig, schuchter en puur verkennend waren is lang voorbij. Wat Tri a Tolia doet op “Zumurrude” is gedurfd, zelfzeker en indringend. De Turkse azngeres Melike Tarhan, de Iraakse qanunspeler Osama Abdulrasol en de Belgische cellist Lode Vercampt zaten samen al in de formatie Melike, auteurs van een cd op het Franse Long Distance label, “Macar”. Maar ze hebben elk ook daarbuiten ervaring in projecten en verbanden die de confrontatie zoeken.

Vercampt zagen we over de jaren heen en o.a. via Het Muziek LOD in allerlei combinaties en kruisbestuivingen, tot in Epirotische klaagliederen en Italaanse volksliedjes toe. De drie wilden intenser samenwerken. Wie anders van Michel Van Achter (Homerecords) kon hen het geschikte platform geven? Het resultaat is verbluffend, een plaat van internationale klasse.

Melike en Abdulrasol zorgden voor de composities terwijl Vercampt de arrangementen voor zijn rekening nam, maar we vermoeden dat de grens niet zo strikt te trekken valt. Dit klinkt namelijk bijzonder hecht. Zoals ze het zeelf stellen: “Een taal”. Wie vreest voor eentonigheid kan gerust zijn: de drie instrumenten (waartoe ook de stem behoort) zorgen voor verrassend rijke klankkleuren. “Zumurrude” vergt dan wel een serieuze luisterinspanning maar die loont, zoals het langoureuze titelnummer en het vurige “Yemeni Baglamiz Telli Basina” fraai aangeven.

Ethnotempos 42

par Frédéric Gerchambeau

TRI A TOLIA est une invitation à voyager en permanence entre deux mondes, l’Occident et l’Orient, mais toujours en première classe, celle des membres de ce groupe déjà très en vue et qui sort là son premier opus.

Parlons tout d’abord de Melike TARHAN, la chanteuse de ce trio, dont le premier album Macar a été un succès international révélant une compositrice/interprète turque d’un immense talent, formée aussi bien au chant classique qu’au chant oriental, et même qu’au chant indien. Lode VERCAMPT, le violoncelliste belge de la formation, après avoir multiplié les prix lors de nombreux concours a tout simplement atteint le degré de Maître au conservatoire de Gand. Quant à Osama ABDULRASOL, le troisième membre de ce trio, c’est un musicien/ compositeur/producteur de très haut niveau irakien capable de jouer d’une pléthore d’instruments dont le qanun, la guitare, l’oud et le bendir.

Pour exister, TRI A TOLIA a donc été visiblement obligé de surmonter deux problèmes évidents, à savoir : comment ne pas apparaître comme une chanteuse vedette accompagnée de ses deux musiciens ? Et comment ne pas apparaître comme avant tout un groupe oriental alors que c’est aussi une formation européenne ?

Tout a bien sûr consisté en un équilibre délicat entre parties chantées et parties instrumentales autant que dans l’équilibre entre les instruments. Or, ces équilibres ont été si bien réussis qu’il s’en dégage une impression fort agréable mais étrange, une sensation de musique à la fois novatrice et ancienne. Bien sûr, c’est la voix magique, magnétique et magnifique de Melike TARHAN que notre oreille va suivre au début. Mais très vite ce sont les instruments qui attireront notre attention. Alors flottera un parfum indécis qui nous transportera en Orient tout en nous ramenant en Europe. La musique de TRI A TOLIA est ainsi, enracinée et nomade.

Mais maintenant que TRI A TOLIA a fait naître son Zumurrude, c’est à l’auditeur de faire l’effort d’en apprécier toutes les finesses. Sinon il risque trop rapidement de considérer cet album comme une suite de chansons lentes, certes belles, mais vaguement similaires les unes par rapport aux autres. Il faut vraiment écouter attentivement cet opus, se laisser porter par lui. Ce n’est qu’alors que le livre de contes pourra s’ouvrir, référence à la belle ZUMURRUDE, personnage des Mille et Une Nuits, qui donne son nom à l’album. L’histoire veut qu’elle fut enlevée et qu’elle et son amant passèrent le reste du récit à se chercher, avant de se retrouver finalement. C’est un peu ce périple l’un vers l’autre que doivent accomplir le Zumurrude de TRI A TOLIA et son auditeur. TRI A TOLIA a fait les premiers pas, à l’auditeur de parcourir le restant du voyage. Il ne regrettera pas ses efforts, bien au contraire.

J’en profite d’ailleurs pour dire (re-re-redire en réalité !) que c’est tout à l’honneur de Homerecords d’oser, comme à son habitude, sortir ce genre d’albums un peu difficiles au départ mais tellement enrichissants pour les oreilles et l’esprit au bout du compte. Ne ratez surtout pas cette nouvelle occasion de vous en convaincre.

Trad Mag (n°124)

par Christian Valeix

Les contes créés par la belle Zumurrude à chacune des éternelles mille et une nuits assuraient sa survie. Superbe talisman que d’être son propre talisman! Comment pourrait-on attenter à la vie d’une telle voix, d’une telle musique, d’une telle immersion dans cet infini sensuel et en écoutant ce que savent créer la voix de Melike Tarhan, le qanun iranien d’Osama Abdulrasol et le violoncelle belge de Lode Vercampt?

Le trio sonne comme une harmonie venue du fond des âges.

Respect.

De Standaard

door Benjamin Tollet 

Een Turkse stem, een Iraakse qanun (Arabische schootharp) en een Belgische cello: meer is er niet nodig om prachtige akoestische muziek te maken.

Tri A Tolia is in Gent ontstaan uit de vorige groep van de zangeres Melike Tarhan. Voor de opnames van Macar, uit 2004, werkte Tarhan onder meer samen met haar Iraakse man Osama Abdulrasol, een virtuoze qanunspeler, en de cellist Lode Vercampt.

Dat drietal heeft nu een opvolger klaar: Zumurrude, het verhaal van een mooie prinses in het sprookje van Duizend-en-eennacht. Het album klinkt als de soundtrack die het sprookje begeleidt, een reis door het Midden- Oosten waarbij tradities dankzij een minutieus samenspel in elkaar overvloeien.

Melike’s frivole stem wordt magistraal begeleid op qanun en cello. Het album klinkt opvallend vol, met dank aan de cello, die de oosterse klankkleuren prachtig aan elkaar weeft. Vercampts percussieve spel zorgt voor een extra dimensie op een album zonder percussie.

folkroddels.be

sefafolk

Nadat een eerste groot project rond de Turkse zangeres Melike Tarhan toch wel een succes bleek, en resulteerde in de CD ‘MACAR’ (Longdistance, Harmonia Mundi, 2004), besloten drie leden uit de groep, Melike zelf, naast Osama Abdulrasol en Lode Vercampt het trio TRI A TOLIA te vormen. Geen violen (dus ook geen Wouter Vandenabeele ditmaal), contrabas noch percussie binnen het nieuwe opzet, wel Turkse zang, Iraakse qanun en cello in betoverende harmonie verenigd op hun debuutalbum ‘ZUMURRUDE’.

Wie schuilt achter dit ‘Gents’ multicultureel trio? Melike Tarhan (°1978) kreeg haar eerste bad in te Turkse klassieke muziek, maar greep vervolgens terug naar haar muzikale traditie. Ze verbleef een tijdje in Berlijn, volgde er ondermeer zangles bij Claudia Herr en vatte haar studies Germanistik aan aan de Humboldt-Universiteit. Terug in Gent behaalde ze haar licentie in de Germaanse Talen en ging ze zich ook bekwamen in Indische zangtechnieken bij Mahabub Khan en klassieke zang bij Mireille Capelle. Sindsdien duikt ze op in allerlei projecten (ondermeer COMcerts 2005, OLLA VOGALA, OSAMA ABDULRASOL ENSEMBLE,…) en ook in ‘GLORIA’ het Kerstliederenproject dat Gents stadscomponist Dick van der Harst in 2007 realiseerde om de kerstmuzak uit de Gentse winkelstraten te bannen (en uitermate originele kerst- en sinterklaasliedjes ook de huiskamer binnen te voeren). Begin 2009 plant ze daarenboven een nieuwe solo-cd die ‘SKY’ zou heten.

Osama Abdulrasol (°1968), geboren in Babylon, groeide op in Kerbala, een zeer conservatieve, vooral door sjiitische moslims bewoonde stad, waar muziek verboden was, ook thuis. Hij studeerde Arabische muziek in Bagdad en klassieke gitaar in Engeland en specialiseerde zich op de qanun. Zonder zijn roots te verlaten stelt hij zichzelf open voor heel wat muzikale invloeden en dan vooral uit de Arabische, Turkse, Afrikaanse en Indische hoek, terwijl ook de jazz en de hedendaagse moderne muziek enige aanwezigheid verraadt. Naast als instrumentalist en componist heeft hij ondertussen ook als producer en arrangeur heel wat projecten (waaronder filmmuziek van Dirk Brossé) op zijn curriculum staan. In het naar hem genoemde ensemble focust hij zich op eigen composities. Voorts werkte hij reeds samen met heel onderscheiden grote namen zoals Goran Bregovic, Lula Pena, en in eigen land ook met ondermeer OBLOMOW, Sidi Larbi Cherkawi & LES BALLETS C DE LA B, …

Lode Vercampt tenslotte staat geboekstaaft als één van onze meest beloftevolle cellisten, afgestudeerd aan het Gentse conservatorium. Op zijn palmares staan ondermeer bijdragen aan IL NOVECENTO, I FIAMMINGHI, PRIMA LA MUSICA, naast samenwerkingen met GORKI, Jo Lemaire, Johan Verminnen, Dirk Blanchard, Catherine Delasalle, HET MUZIEK LOD,…

TRI A TOLIA brengt een bloemlezing van vooral eigen, door Melike, gecomponeerde nummers. Osama staat ook in voor de arrangementen. Samen met Lode gaan ze zuiver akoestisch aan de slag. Centrale gast op deze CD is ‘ZUMURRUDE’, één van de mooie prinsessen uit de sprookjes van 1001 nachten, en ons, neergevlijd op haar sofa, via haar dromen meevoert op reis door het Midden-Oosten, een pad geplaveid met de meest universele menselijke zielenroerselen, liefde, verlies, hoop,… Geen percussie op deze schijf, maar toch weet Vercampt meesterlijk een percussieve lijn te zetten door zware pizzicato’s te tokkelen op de cello, wat onmiddellijk mag blijken in de magische, donkere opener ‘Seherde bir baga girdim’, een heel mystiek, ietwat verkild liefdeslied geschreven door de 17de eeuwse bard Teslim Abdal. Trage glissandos op de cello leiden het al even sombere ‘Gel bana’ in. Op die manier vormt hij de baslijn achter het spel van zang en qanun, en beide in hun Oosterse klankenpracht nog sterker verbindend. ‘Eén moment,… en je kerfde een wonde in mijn hart’. ‘Gitm’ vat aan met een speelse dialoog in de hogere registers cello en qanun, waardoor meteen het tempo lichtjes hoger ligt dan in voorgaande nummers. De dramatiek die gelegd wordt in het refrein haalt het doek op voor de passie. ‘Vannacht wil ik ver weg gaan, om mezelf, jou en alles terug te zien,… ik zie jou niet’. Ook ‘Senin askin’ bezingt de vergankelijkheid van de liefde, in een uitermate melancholische toonzetting. Ook hier wordt de melodie gedragen door een subtiel spel tussen qanun en stem, waar de cello de bas toevoegt, om in een intermezzo even in de melodie mee in te duiken. In een instrumentale naspelimprovisatie zoekt hij vervolgens de jazzregionen op. Heel subtiele sensualiteit wordt gelegd in de titelsong ‘Zumurrude’ dat de uiterlijke kenmerken beschrijft van deze doezelende miss, waarvoor heel de wereld op de knieën gaat. Met het met ingetogen passie gezongen ‘Asik ile’ belanden we andermaal bij de zo broze liefde, waarin de tragiek toeneemt naarmate het nummer vordert en qanun en cello elkaar jachtig, haast gewelddadig gaan voortstuwen, en verwikkeld raken in een verbeten krachtmeting. ‘Mijn hart vraagt naar je, ik gaf je al mijn liefde, nu ben je echter een wensdroom geworden’. De veelzijdigheid van de qanun, en de virtuositeit van het spel van Osama, komt volledig tot uiting in het door hem geschreven ‘Hüzün’, meteen het enige volledig instrumentale nummer op deze CD. Het biedt een louterende boodschap voor eenieder die in verdriet en pijn leeft, en is opgedragen aan het Irakese volk. Als het verdriet lange tijd aansleept, wordt het een manier van leven en ga je er vanuit een ultieme overlevingsdrang toch nog een beetje geluk in zoeken. De titel van het meest speelse nummer moet wellicht toegekend worden aan het anonieme landschapsschilderijtje ‘Yemeni baglamis telli basina’, een jongedame bezingend die in de ochtenddauw, rozen plukkend in de tuin, de nachtegaal hoort zingen. Hier prikt de zon je onmiddellijk op de huid doorheen het sprankelende geklater van de qanun, opgezweept door de ritmiek vanuit de ‘cellopercussie’. Even op adem komen dus. We worden weer ernstiger met, ‘Ah bir atas ver’ ook een traditioneel lied met een universeel verhaal uit de volksmuziek,… het gemis van de geliefde tijdens de verre zeetochten. Deze schitterende schijf wordt afgesloten met het kleurrijke ‘Yeni yeni’, andermaal de liefde bezingend, en de hoop dat onze angsten geen bedreiging hoeven te gaan vormen voor onze liefdesband.

Een CD die ons overspoelt met een dramatische atmosfeer die zich nergens verliest in goedkope theatraliteit of banaal effect. Een schoolvoorbeeld van hoe met weinig ingrediënten, een stem, een qanun en een cello, een verrassende muzikale volheid kan gerealiseerd worden met schitterende (en subtiele) arrangementen die de roots soms verlaten, maar ze nooit uit het oog verliezen. Ook de gestrengheid waarmee nooit afgeweken wordt van het akoestische pad, en het strikt weren van elk hulpmiddeltje (buiten de twee instrumenten om) om een bijkomend kleurtje aan het palet toe te voegen sieren deze productie. Daarom werd wellicht bewust ook geen enkele gastmuzikant op het matje geroepen. Het resultaat is een sterk poëtisch gekruid pareltje van wereldmuzikaal vakmanschap. Niet toevallig dat ze zijn genomineerd voor de Mixed Magazine Award 2009. Een aanrader !!

Mondomix

par G.W.

Sous le voile somptueux des légendes, de l’amour et de la séduction, Zumurrude (nom d’une princesse rêveuse des Mille et Une Nuits) révèle ses perles rares et poétiques. Sobre, solennel et envoûtant, cet album est le premier d’un trio brillant, Tri a Tolia.

La chanteuse d’origine turque Melike laisse briller des étoiles dans sa voix grave tandis que les mains satinées du musicien irakien Osama glissent sur le qanun (cithare à cordes pincées) et que Lode, le belge virtuose, caresse amoureusement un violoncelle.

Dans ce mystère oriental et musical, les rythmes fous d’Askile cavalent derrière un Senin Askin plein de sagesse et devancent le romantique Yemeni baglamiz telli basma qui regarde sa belle cueillir l’éros de la vie et les roses de l’amour.